Concertgebouw Brugge

In het begin van de jaren ’90 rijpt in Brugge het idee voor een eigen concertgebouw. Een eigentijds platform voor muziek, dans en beeldende kunst. Een originele plek als meerwaarde voor de stad. In 1997 schrijft Brugge een internationale wedstrijd voor het ontwerp van het gebouw uit en stelt zich tegelijkertijd kandidaat als Culturele Hoofdstad van Europa.

Het befaamde Belgische architectenbureau Robbrecht & Daem wint de ontwerpwedstrijd. Kort daarna raakt bekend dat Brugge in 2002 Culturele Hoofdstad van Europa wordt. Een van de doelstellingen van dit prestigieuze project is om hedendaagse architectuur te integreren in het stadsbeeld. Brugge wil het gebouw dan ook klaar hebben voor de start van het culturele jaar. Een huzarenwerk, maar het is gelukt: na minder dan tweeënhalf jaar verrijst in 2002 het rode Concertgebouw op 't Zand.

De cultuurtempel gaat een dialoog aan met de stad en haar omgeving. Zo bekleden maar liefst 68.000 ossenbloedrode terracottategels het gebouw. Een knipoog naar de typische rode daken in de Brugse binnenstad. De Lantaarntoren refereert naar de plompe kerktorens van dorpen in het Brugse Ommeland, zoals Damme, Lissewege en Oostkerke. Verder contrasteert de liggende structuur van het Concertgebouw heel mooi met de staande architectuur van het Belfort, de Sint-Salvatorskathedraal en de Onze-Lieve-Vrouwekerk. Grote ramen binnenin het gebouw bieden een prachtig uitzicht over de stad.

Het Concertgebouw is een statement op het vlak van hedendaagse beeldende kunst. Met werken van bekende Belgische kunstenaars, zoals Luc Tuymans, Dirk Braeckman, Carl De Keyzer en Peter Verhelst, is het Concertgebouw een icoon. Het internationaal gelauwerde gebouw staat bekend om zijn topakoestiek, zijn technische kwaliteiten en de aantrekkingskracht die het uitoefent op artiesten. Met de titel van ‘Culturele Hoofdstad van Europa’ en het nieuwe Concertgebouw zette Brugge zich definitief op de kaart als hedendaagse kunststad.