Sint-Gilliskerk
Deze kerk - de enige in het centrum met een torenuurwerk- werd rond 1240 als hulpkerk van de O.L.V.-parochie opgericht en werd in de 15de eeuw verruimd tot een pseudo-hallenkerk. Tot op vandaag is aan deze vorm weinig veranderd. Hallenkerken zijn typisch voor de baksteengotiek van de kuststreek.
Vanaf het midden van de 17de eeuw werd het interieur aan de smaak van de barok aangepast. Op het eind van de 19de eeuw onderging het gebouw een grondige neogotische restauratie.
Tijdens de 15de en 16de eeuw vonden enkele belangrijke kunstenaars, waaronder Hans Memling, Jan Provoost, Lanceloot Blondeel, Pieter Pourbus en de familie Claeissens, hun laatste rustplaats in en rond de kerk. Van hun graven zijn helaas geen restanten meer te vinden.
Het gebedshuis herbergt enkele werken van grote Brugse kunstenaars: het “Veelluik van Hemelsdale” van Pieter Pourbus, “de Aankomst van Frans de Mulder te Duinkerke” van Jan Garemijn, werk van Jacob van Oost enz.
