Sint-Walburgakerk
De huidige Sint-Walburgakerk werd halverwege de 17de eeuw opgetrokken naar een ontwerp van Brugse lekenbroeder Pieter Huyssens. Het is de meest barokke van de stad.
De kerk door de eeuwen heen:
Oorspronkelijk stond hier een grafelijke kapel die volgens de legende door de Heilige Walburga gesticht was in 745. In 1239 werd de Sint-Walburgaparochie opgericht en de kapel tot parochiekerk verheven.
De huidige kerk, gewijd aan Franciscus Xaverius, werd in 1642 gebouwd. In 1773 ging het gebedshuis dicht omdat de jezuïetenorde afgeschaft werd. Vijf jaar later opende de kerk opnieuw, ditmaal als parochiekerk voor de Sint-Walburgaparochie, gewijd aan de gelijknamige heilige. Na de Franse Revolutie werd het gebedshuis echter voor enkele jaren gesloten (1794-1802).
Sedert 1939 is de kerk als monument beschermd. Vanaf de jaren 1960 deed ze ook dienst als concertzaal. Sedert 2012 zijn er geen wekelijkse erediensten meer maar wordt de unieke locatie wel nog gebruikt voor uitvaarten, huwelijken, culturele activiteiten en als museum.
Interieur:
Het grootste deel van het interieur dateert uit de 17de en 18de eeuw. Enkele bekende Brugse schilders lieten hier hun talenten los: Joseph Suvée, Jan Garemijn, Joseph Odevaere, Pieter Claeissins de Jonghe… De eikenhouten preekstoel, de biechtstoelen, het orgel, het marmeren hoogaltaar en de nevenaltaren, verlenen de kerk een uitgesproken baroksfeer. De witmarmeren communiebank, die de hele breedte van de kerk (24 m) beslaat, is een van de mooiste in het kerkelijk patrimonium van Brugge.
